Park Europy koło Wilna to niezwykłe połączenie sztuki i natury. Na przestrzeni ponad 55 ha, w gęstym lesie, stworzono galerię sztuki pod otwartym niebie. Pomiędzy drzewami wystawiono ponad 100 rzeźb artystów z wielu państw i kontynentów, w tym Dennisa Oppenheima, Sola Le Witta czy też Magdaleny Abakanowicz. Niewątpliwą atrakcją jest także największa na świecie rzeźba z odbiorników telewizyjnych, która trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa.
Dla wielu Czeska Szwajcaria kończy się na jej największych atrakcjach, czyli Bramie Pravčickiej oraz Wąwozie Edmunda i Divoka souteska. To duży błąd, bo do zobaczenia jest tu dużo więcej. Kilka kilometrów dalej na zachód leżą Jetřichovické skály, według nas najpiękniejszy, a z pewnością najbardziej widokowy Szlak Czeskiej Szwajcarii. Skalne ściany, samotne skały o fantazyjnych kształtach wynurzające się z gęstego lasu i malownicze ścieżki wijące się pomiędzy skałami. Trasa nie jest trudna, ale dosyć długa, ma 18 kilometrów. Idzie się bardzo przyjemnie, bajkowe widoki warte są każdego kilometra.
Malownicza Saksońska Szwajcaria skradła nasze serca w ubiegłym roku. Piękna, zielona kraina z ponad tysiącem piaskowych skał rozciąga się także po czeskiej stronie granicy, musieliśmy tutaj wrócić i sprawdzić, czy Czeska Szwajcaria jest równie urokliwa, jak jej saksońska koleżanka. Dziś pokażemy Wam klasyczną Czeską Szwajcarię i jej najpopularniejsze zakątki – Bramę Pravčicką, Wąwóz Edmunda i Divoka souteska, nazywaną także Dzikim Wąwozem. Nasza trasa liczyła około 15 km, nie była trudna, za to bardzo przyjemna. Nie da się przejść jej całej, około 1,5 km musieliśmy przepłynąć drewnianymi łodziami.
Imponująca katedra, piękna starówka, klimatyczne knajpki i brama do słowackiej natury – tak w kilku słowach można podsumować Koszyce. Do tej pory byliśmy w Koszycach i regionie tylko przejazdem, tym razem zatrzymaliśmy się na dłużej. I czujemy niedosyt, nie udało nam się dojechać do winiarskiego regionu Tokaja, a jeden dzień w Słowackim Krasie to stanowczo za mało.
Każdy kto chociaż raz był na Słowacji musiał je spróbować lub chociaż o nich słyszeć. Haluszki to najbardziej znana słowacka potrawa. Wywodzą się z kuchni Liptova, ale popularne są w całym kraju. Robi się je bardzo prosto z kilku składników.
Chapssalddeok to koreańska wersja mochi, niezwykle oryginalnego japońskiego deseru. Słodkie nadzienie z czarnego cukru doprawionego cynamonem i kardamonem, żelkowate ciasto i kokosowa lub kakaowa posypka. Konsystencja jest zaskakująca, smak bardzo ciekawy. Robi się je szybko z niewielkiej liczby składników.
Południowo-zachodnia Islandia to region o wysokim turystycznym stężeniu. Bliskość Rejkiawiku oraz znane atrakcje sprawiają, że latem bywa tutaj wręcz tłoczno. Tłumy koncentrują się w najbardziej znanych miejscach, ludzie pojawia się szybko i równie szybko zmierzają dalej nie rozglądając się wokół siebie. Słynne wodospady Skógafoss i Seljalandsfoss, czarna plaża Reynishverfi czy płaskowyż Dyrhólaey są naprawdę piękne, ale na Islandii pięknych miejsc jest tak wiele, że po zrobieniu kilka kroków w bok łatwo dotarliśmy do mało znanego, ale równie pięknego wodospadu czy księżycowego jęzora lodowca Sólheimajökull.
Włoska frittata to niezwykle proste i ciekawe danie. Lista składników jest otwarta, można ją też jeść na różne sposoby – na ciepło i na zimno, na śniadanie i jako antipasti, samą lub z dodatkami. We Włoszech spotkałam się także z robieniem z frittaty „wsadu” do kanapek. W każdym wariancie smakuje wyśmienicie.
O Rovinj słyszał chyba każdy będący w chorwackiej Istrii. To bez wątpienia jeden z piękniejszych znanych zakątków tej krainy. Malownicza, piękna starówka z plątaniną wąskich, klimatycznych uliczek, kolorowe kamienice czy schodzące do morza knajpki ze świetnymi owocami morza – Rovinj ma czym przyciągać rzesze turystów. I przyciąga, pomimo hord turystów potrafi cały czas zachować swój urok, sprawiając, że z przyjemnością do niego wracamy. Na starówce można z łatwością zgubić się w jednej z uliczek i zjeść świeże kalmary czy mule w winie patrząc na falujące morze. I to zarówno w szczycie sezonu, jak i w trakcie wielkiej imprezy. Nie zmęczyły nas także wysokie temperatury. Ocienione uliczki i wyspiarskie, nawietrzne położenie Rovinj, sprawia, że podczas ponad trzydziestostopniowe czujesz się lekko i rześko.
Drezno nazywane jest perłą baroku i Florencją Północy, w pełni zasłużenie. Nie zmieniły tego kręte losy historii i zniszczenia wojenne – z nich Drezno wyszło z podniesioną dumnie głową. Odbudowywało się latami i nadal się odbudowuje, bowiem spuścizna historyczno-kulturowa jest ważniejsza niż czas i potencjalne zyski z komercyjnych inwestycji. Częścią tej spuścizny jest także nasza wspólna polsko-saksońska historia. Dziś to jedno z najpiękniejszych niemieckich miast.
Piękne wodospady, laguny lodowe, gejzery, pola geotermalne, wulkany, kaniony, spacery po lodowcach… Lista atrakcji turystycznych Islandii jest bardzo długa, ale nie warto gnać za wszystkimi. Warto za to rozejrzeć się wokół i spojrzeć przed siebie, bo widoki na Islandii są tak potężne jak siła Dettifossu oraz tak gorące jak gejzery i parujące, błotne kałuże. Do tego jest ich nieskończenie wiele i każdy z nich jest niepowtarzalny. Różnią się kolorem, szczegółem, emocjami, które wyrażają, zmieniają się tak dynamicznie, że nie zobaczysz dwóch takich samych. Dziś zabieramy Was w drogę. Zobaczcie dlaczego pojechaliśmy dookoła Islandii i dlaczego przejechane kilometry dodawały nam sił i energii oraz nigdy nie nużyły. Cały czas żałujemy, że mieliśmy czasu zrobić ich więcej.
Istria to niezły kulinarny tygiel. Genialne ryby i owoce morza, trufle, chorwacka klasyka i silne włoskie wpływy. Kuchnia Istrii świetnie odwzorowuje położenie na pograniczu Włoch i Bałkanów, jednocześnie śmiało korzysta z dobrodziejstw, które dała jej natura. Bliżej stąd do Triestu i Wenecji niż do stołecznego Zagrzebia. Zarówno na drodze, jak i na talerzu.
Południowo-wschodnia Islandia to przedziwna kraina. Większość jej obszaru zajmuje największy w Europie lodowiec Vatnajökull, który mierzy ponad 8100 km², a grubość jego pokrywy dochodzi nawet do 1 kilometra. Jest tak wielki, że dzieli się go na kilka mniejszych lodowców. Wzdłuż Vatnajökull ciągnie się niezamieszkany pas wybrzeża, na którym nawet w środku islandzkiego lata wiało srogim mrozem. Wiele osób przyjeżdża w te okolice, aby zobaczyć największą atrakcję regionu, czyli laguny lodowe Jökulsárlón i Fjallsárlón, po czym jedzie dalej lub wraca do Rejkiawiku. Nie róbcie tego, zatrzymajcie się w tej części Islandii na dłużej.
Jasna położona jest w Niskich Tatrach, na zboczach pięknego Chopoka, mierzącego ponad 2000 metrów. Chopok / Jasna to obecnie największy ośrodek narciarski na Słowacji, a po tym co zobaczyliśmy, stawiamy tezę, że także w tej części Europy. Ponad 50 kilometrów tras narciarskich, 4 gondole, 8 kilkuosobowych wyciągów krzesełkowych, 13 orczyków i kilka stref free ride – te liczby równie wielkie wrażenie jak bajeczna panorama Wysokich Tatr widziana ze szczytu Chopoka, części tras i wyciągów.
Kiedy jakiś czas gotowaliśmy z sąsiadami nie chciało nam się robić pasty do pad thai’a, postanowiliśmy więc poeksperymentować bez niej. Makaron wyszedł trochę inaczej, ale jest również pyszny. Śmiejemy się, że ten przepis to pad thai dla leniwych. Dodaliśmy do niego grzybki mun i szalotkę, których nie dodajemy do pad thai’a. Makaron smażony po tajsku robimy z krewetkami, ale spokojnie możesz zamienić krewetki na kurczaka, jeżeli masz ochotę na mięso lub nie lubisz krewetek.
20 km od Bratysławy, u stóp Małych Karpat leży niewielkie miasteczko Slovensky Grob. Na pierwszy rzut oka wygląda jak wiele innych miasteczek na Małokarpackim Szlaku Winnym. Jest tu kilka ciekawych winnych piwniczek ze znakomitym winem, ale to nie wino rozsławiło Slovensky Grob na Słowacji oraz w tej części Europy. Spacerując uliczkami nie sposób nie poczuć wydobywających się z tutejszych restauracji apetycznych aromatów pieczonej gęsi. Podobno jest to najlepsza gęsina na Słowacji, która równie często gości na bratysławskich, jak i wiedeńskich talerzach.
Tajski sos sweet chilli to jeden z naszych ulubionych azjatyckich sosów. Jest to średnio ostry i bardzo słodki sos, z którym podaje się spring rolls, sajgonki, grillowane mięsa i inne tajskie potrawy. Jego tajska nazwa to nam chim kai. Przyrządzenie sosu sweet chilli jest banalnie proste, robi się go w 40 minut z zaledwie kilku składników.
Jezioro Myvatn w północnej Islandii podobno nigdy całkowicie nie zamarza, pomimo tego, że położone jest zaledwie 100 kilometrów od koła podbiegunowego. Wszystko za sprawą pól lawowych, czynnych wulkanów i źródeł geotermalnych, w których można się nie tylko kąpać, ale także upiec chleb wulkaniczny. Glony i składniki mineralne nadają wodom jeziora piękny błękitno-zielony kolor. Postrzępiona linia brzegowa, pseudokratery i liczne formacje skalno-lawowe sprawiają, że Myvatn bardziej przypomina rozlewisko niż jezioro.
Po wędrówce po bieszczadzkich szczytach, zabieramy Was do bieszczadzkiej kuchni. Sporo jest w niej wpływów Łemków i Bojków, dwóch grup etnicznych zamieszkujących Bieszczady. Łemkowie żyli skromnie i taka też jest ich kuchnia – niezwykle prosta i bardzo często postna, jadało się płody z ogródka oraz okolicznych pól i lasów, a mięso trafiało na stoły tylko podczas większych świąt. Jedną z potraw łemkowskich są fuczki, które smaży się jak placki ziemniaczane, ale robi z kiszonej kapusty.
5 kilometrów od wschodniej granicy Polski leżą Kruszyniany. Kilkanaście lat temu była to wieś jakich wiele na Podlasiu, ale nowe życie tchnęła w nią kuchnia tatarska. Jak smakuje i czym są pierekaczewnik, kryszonka, listkowiec kołduny tatarskie, czak-czaki czy babka ziemniaczana po tatarsku, przekonaliśmy się w Tatarskiej Jurcie, o której po raz pierwszy usłyszałam od mojej babci lata temu. Nie wiem dlaczego, tak wiele czasu zajęło nam dotarcie do Kruszynian, ale wiem na pewno, że jeszcze nie raz przyjedziemy tu odkrywać kolejne tatarskie smaki.
Bieszczady zimą kojarzą mi się ze śnieżnymi, białymi korytarzami i dużą ilością śniegu, ale tym razem było więcej lodu niż śniegu, a siarczysty mróz trzymał się długo i mocno. I bardzo dobrze, bo dzięki niemu z Bieszczad zobaczyliśmy Tatry, a nocami podziwialiśmy bajkowe niebo usiane gwiazdami! Zaczęliśmy od Smereka, następnego dnia podziwialiśmy piękne widoki z Małej Rawki, a na koniec weszliśmy na Tarnicę. Do mrozu zdążyliśmy się przyzwyczaić.
Słońce powoli chyli się ku horyzontowi, jego miękkie i ciepłe promienie podkreślają moc obszaru wulkanicznego Krafla i obszaru geotermalnego Hverir, dwóch niesamowitych miejsc, które zobaczyliśmy podczas podróży dookoła Islandii. Błękit wody kontrastuje z czerwonym kolorem ziemi, jesteśmy sami, otacza nas cisza, co jakiś czas przerywana bulgotaniem wody. W oddali majaczą się wulkaniczne kratery, zaczynamy się zastanawiać czy to jeszcze Ziemia czy już może inne planeta?
Maczanka po krakowsku – taki był główny cel kulinarny naszego ostatniego wypadu do Krakowa. W poszukiwaniu maczanki byliśmy w jednej, drugiej, trzeciej restauracji z lokalną kuchnią, aż w końcu trafiliśmy na Skwer Judah na Kazimierzu, słynący ze street foodowego jedzenia. Pomiędzy belgijskimi frytkami i smażonymi rybami znaleźliśmy niezwykły food truck Andrus z maczanką po krakowsku, który wraca do tradycji sprzed kilku wieków oraz udowadnia, jak współczesny street food może łączyć się z dawnymi tradycjami kulinarnymi.
Ascoli Piceno, to niewielkie miasto we włoskiej Marche, które rozsławiły olive ascolane, czyli oliwki smażone w panierce na głębokim tłuszczu. W wersji tradycyjnej panierkę przygotowuje się z mięsa doprawionego parmezanem i gałką muszkatołową. W dzisiejszym przepisie, który pokazał nam Marco Ghia z Akademii Kulinarnej Whirpool, panierkę zrobimy z tuńczyka, jajek, anchois, kaparów i cebulki. Przepis jest prosty, ale nie ukrywamy, że pracochłonny i trochę żmudny, ale czego się nie robi dla dobrego jedzenia i możliwości dzielenia się pysznymi chwilami z najbliższymi!
Od 73. lat w pierwszy czwartek grudnia z samego rana u stóp pomnika Adama Mickiewicza na Rynku Głównym w Krakowie po miesiącach, a czasem nawet latach ciężkiej, mozolnej pracy wyjątkowi twórcy prezentują swoje niezwykłe arcydzieła. Precyzyjnie zaprojektowane i bogato udekorowane konstrukcje, ożywione przez elektryczne mechanizmy, dziesiątki ruchomych i nieruchomych figurek – każdy, nawet najmniejszy element wykonany jest ręcznie i wymyślony przez twórcę. Szopki krakowskie to niezwykle żywa, bożonarodzeniowa tradycja i prawdziwa duma Krakowa, która w tym roku dotarła nawet do serca Paryża.
Brukselka w dzieciństwie nigdy nie była moim ulubionym warzywem, serdecznie jej nie znosiłam za zapach, smak i nudę. Zawsze podawano ją samą albo z zasmażką z bułki. Ani to dobre, ani zdrowe, ani pożywne. Z czasem to nielubiane z dzieciństwa warzywo stało się całkiem niezłym, kulinarnym wyzwaniem i świetnym kandydatem do eksperymentów. Dzisiejszy przepis inspirowany jest kuchnią tajską, która od lat jest jedną z naszych ulubionych.
Tu Natalia i Łukasz, bardzo nam miło Ciebie poznać! Uwielbiamy jeść, gotować i podróżować. Lubimy naturę i aktywne podróżowanie.
Copyright © zlotaproporcja.pl 2013-2025 | Kopiowanie zdjęć i tekstów bez pisemnej zgody autorów bloga jest zabronione.
