Drezno nazywane jest perłą baroku i Florencją Północy, w pełni zasłużenie. Nie zmieniły tego kręte losy historii i zniszczenia wojenne – z nich Drezno wyszło z podniesioną dumnie głową. Odbudowywało się latami i nadal się odbudowuje, bowiem spuścizna historyczno-kulturowa jest ważniejsza niż czas i potencjalne zyski z komercyjnych inwestycji. Częścią tej spuścizny jest także nasza wspólna polsko-saksońska historia. Dziś to jedno z najpiękniejszych niemieckich miast.
Piękne wodospady, laguny lodowe, gejzery, pola geotermalne, wulkany, kaniony, spacery po lodowcach… Lista atrakcji turystycznych Islandii jest bardzo długa, ale nie warto gnać za wszystkimi. Warto za to rozejrzeć się wokół i spojrzeć przed siebie, bo widoki na Islandii są tak potężne jak siła Dettifossu oraz tak gorące jak gejzery i parujące, błotne kałuże. Do tego jest ich nieskończenie wiele i każdy z nich jest niepowtarzalny. Różnią się kolorem, szczegółem, emocjami, które wyrażają, zmieniają się tak dynamicznie, że nie zobaczysz dwóch takich samych. Dziś zabieramy Was w drogę. Zobaczcie dlaczego pojechaliśmy dookoła Islandii i dlaczego przejechane kilometry dodawały nam sił i energii oraz nigdy nie nużyły. Cały czas żałujemy, że mieliśmy czasu zrobić ich więcej.
Istria to niezły kulinarny tygiel. Genialne ryby i owoce morza, trufle, chorwacka klasyka i silne włoskie wpływy. Kuchnia Istrii świetnie odwzorowuje położenie na pograniczu Włoch i Bałkanów, jednocześnie śmiało korzysta z dobrodziejstw, które dała jej natura. Bliżej stąd do Triestu i Wenecji niż do stołecznego Zagrzebia. Zarówno na drodze, jak i na talerzu.
Południowo-wschodnia Islandia to przedziwna kraina. Większość jej obszaru zajmuje największy w Europie lodowiec Vatnajökull, który mierzy ponad 8100 km², a grubość jego pokrywy dochodzi nawet do 1 kilometra. Jest tak wielki, że dzieli się go na kilka mniejszych lodowców. Wzdłuż Vatnajökull ciągnie się niezamieszkany pas wybrzeża, na którym nawet w środku islandzkiego lata wiało srogim mrozem. Wiele osób przyjeżdża w te okolice, aby zobaczyć największą atrakcję regionu, czyli laguny lodowe Jökulsárlón i Fjallsárlón, po czym jedzie dalej lub wraca do Rejkiawiku. Nie róbcie tego, zatrzymajcie się w tej części Islandii na dłużej.
Jasna położona jest w Niskich Tatrach, na zboczach pięknego Chopoka, mierzącego ponad 2000 metrów. Chopok / Jasna to obecnie największy ośrodek narciarski na Słowacji, a po tym co zobaczyliśmy, stawiamy tezę, że także w tej części Europy. Ponad 50 kilometrów tras narciarskich, 4 gondole, 8 kilkuosobowych wyciągów krzesełkowych, 13 orczyków i kilka stref free ride – te liczby równie wielkie wrażenie jak bajeczna panorama Wysokich Tatr widziana ze szczytu Chopoka, części tras i wyciągów.
Kiedy jakiś czas gotowaliśmy z sąsiadami nie chciało nam się robić pasty do pad thai’a, postanowiliśmy więc poeksperymentować bez niej. Makaron wyszedł trochę inaczej, ale jest również pyszny. Śmiejemy się, że ten przepis to pad thai dla leniwych. Dodaliśmy do niego grzybki mun i szalotkę, których nie dodajemy do pad thai’a. Makaron smażony po tajsku robimy z krewetkami, ale spokojnie możesz zamienić krewetki na kurczaka, jeżeli masz ochotę na mięso lub nie lubisz krewetek.
20 km od Bratysławy, u stóp Małych Karpat leży niewielkie miasteczko Slovensky Grob. Na pierwszy rzut oka wygląda jak wiele innych miasteczek na Małokarpackim Szlaku Winnym. Jest tu kilka ciekawych winnych piwniczek ze znakomitym winem, ale to nie wino rozsławiło Slovensky Grob na Słowacji oraz w tej części Europy. Spacerując uliczkami nie sposób nie poczuć wydobywających się z tutejszych restauracji apetycznych aromatów pieczonej gęsi. Podobno jest to najlepsza gęsina na Słowacji, która równie często gości na bratysławskich, jak i wiedeńskich talerzach.
Tajski sos sweet chilli to jeden z naszych ulubionych azjatyckich sosów. Jest to średnio ostry i bardzo słodki sos, z którym podaje się spring rolls, sajgonki, grillowane mięsa i inne tajskie potrawy. Jego tajska nazwa to nam chim kai. Przyrządzenie sosu sweet chilli jest banalnie proste, robi się go w 40 minut z zaledwie kilku składników.
Jezioro Myvatn w północnej Islandii podobno nigdy całkowicie nie zamarza, pomimo tego, że położone jest zaledwie 100 kilometrów od koła podbiegunowego. Wszystko za sprawą pól lawowych, czynnych wulkanów i źródeł geotermalnych, w których można się nie tylko kąpać, ale także upiec chleb wulkaniczny. Glony i składniki mineralne nadają wodom jeziora piękny błękitno-zielony kolor. Postrzępiona linia brzegowa, pseudokratery i liczne formacje skalno-lawowe sprawiają, że Myvatn bardziej przypomina rozlewisko niż jezioro.
Po wędrówce po bieszczadzkich szczytach, zabieramy Was do bieszczadzkiej kuchni. Sporo jest w niej wpływów Łemków i Bojków, dwóch grup etnicznych zamieszkujących Bieszczady. Łemkowie żyli skromnie i taka też jest ich kuchnia – niezwykle prosta i bardzo często postna, jadało się płody z ogródka oraz okolicznych pól i lasów, a mięso trafiało na stoły tylko podczas większych świąt. Jedną z potraw łemkowskich są fuczki, które smaży się jak placki ziemniaczane, ale robi z kiszonej kapusty.
5 kilometrów od wschodniej granicy Polski leżą Kruszyniany. Kilkanaście lat temu była to wieś jakich wiele na Podlasiu, ale nowe życie tchnęła w nią kuchnia tatarska. Jak smakuje i czym są pierekaczewnik, kryszonka, listkowiec kołduny tatarskie, czak-czaki czy babka ziemniaczana po tatarsku, przekonaliśmy się w Tatarskiej Jurcie, o której po raz pierwszy usłyszałam od mojej babci lata temu. Nie wiem dlaczego, tak wiele czasu zajęło nam dotarcie do Kruszynian, ale wiem na pewno, że jeszcze nie raz przyjedziemy tu odkrywać kolejne tatarskie smaki.
Bieszczady zimą kojarzą mi się ze śnieżnymi, białymi korytarzami i dużą ilością śniegu, ale tym razem było więcej lodu niż śniegu, a siarczysty mróz trzymał się długo i mocno. I bardzo dobrze, bo dzięki niemu z Bieszczad zobaczyliśmy Tatry, a nocami podziwialiśmy bajkowe niebo usiane gwiazdami! Zaczęliśmy od Smereka, następnego dnia podziwialiśmy piękne widoki z Małej Rawki, a na koniec weszliśmy na Tarnicę. Do mrozu zdążyliśmy się przyzwyczaić.
Słońce powoli chyli się ku horyzontowi, jego miękkie i ciepłe promienie podkreślają moc obszaru wulkanicznego Krafla i obszaru geotermalnego Hverir, dwóch niesamowitych miejsc, które zobaczyliśmy podczas podróży dookoła Islandii. Błękit wody kontrastuje z czerwonym kolorem ziemi, jesteśmy sami, otacza nas cisza, co jakiś czas przerywana bulgotaniem wody. W oddali majaczą się wulkaniczne kratery, zaczynamy się zastanawiać czy to jeszcze Ziemia czy już może inne planeta?
Maczanka po krakowsku – taki był główny cel kulinarny naszego ostatniego wypadu do Krakowa. W poszukiwaniu maczanki byliśmy w jednej, drugiej, trzeciej restauracji z lokalną kuchnią, aż w końcu trafiliśmy na Skwer Judah na Kazimierzu, słynący ze street foodowego jedzenia. Pomiędzy belgijskimi frytkami i smażonymi rybami znaleźliśmy niezwykły food truck Andrus z maczanką po krakowsku, który wraca do tradycji sprzed kilku wieków oraz udowadnia, jak współczesny street food może łączyć się z dawnymi tradycjami kulinarnymi.
Ascoli Piceno, to niewielkie miasto we włoskiej Marche, które rozsławiły olive ascolane, czyli oliwki smażone w panierce na głębokim tłuszczu. W wersji tradycyjnej panierkę przygotowuje się z mięsa doprawionego parmezanem i gałką muszkatołową. W dzisiejszym przepisie, który pokazał nam Marco Ghia z Akademii Kulinarnej Whirpool, panierkę zrobimy z tuńczyka, jajek, anchois, kaparów i cebulki. Przepis jest prosty, ale nie ukrywamy, że pracochłonny i trochę żmudny, ale czego się nie robi dla dobrego jedzenia i możliwości dzielenia się pysznymi chwilami z najbliższymi!
Od 73. lat w pierwszy czwartek grudnia z samego rana u stóp pomnika Adama Mickiewicza na Rynku Głównym w Krakowie po miesiącach, a czasem nawet latach ciężkiej, mozolnej pracy wyjątkowi twórcy prezentują swoje niezwykłe arcydzieła. Precyzyjnie zaprojektowane i bogato udekorowane konstrukcje, ożywione przez elektryczne mechanizmy, dziesiątki ruchomych i nieruchomych figurek – każdy, nawet najmniejszy element wykonany jest ręcznie i wymyślony przez twórcę. Szopki krakowskie to niezwykle żywa, bożonarodzeniowa tradycja i prawdziwa duma Krakowa, która w tym roku dotarła nawet do serca Paryża.
Brukselka w dzieciństwie nigdy nie była moim ulubionym warzywem, serdecznie jej nie znosiłam za zapach, smak i nudę. Zawsze podawano ją samą albo z zasmażką z bułki. Ani to dobre, ani zdrowe, ani pożywne. Z czasem to nielubiane z dzieciństwa warzywo stało się całkiem niezłym, kulinarnym wyzwaniem i świetnym kandydatem do eksperymentów. Dzisiejszy przepis inspirowany jest kuchnią tajską, która od lat jest jedną z naszych ulubionych.
Słowacja i wino nie dla wszystkich jest oczywistym połączeniem,a przecież na Słowacji jest aż 6 regionów winiarskich. Największym i najbardziej cenionym jest Małokarpacki Szlak Winny, to właśnie od niego postanowiliśmy zacząć naszą przygodę ze winem słowackim. Termin nie był przypadkowy. Dwa razy w roku piwniczki na Małokarpackim Szlaku winnym otwierają swoje drzwi na oścież i witają gości tym, co mają najlepsze. Biletem wstępu na Dni Otwartych Piwnic jest kielich zawieszony na szyi. Z nim mogliśmy wejść aż do 155 piwniczek rozsianych na winnym szlaku, który zaczyna się w Bratysławie i ciągnie aż do Trnavy 30 kilometrów dalej.
Im więcej się podróżuje, tym częściej widzi się miejsca, w których pieniądze wygrywają z tradycją. Zabijają ją mniej lub bardziej świadomie. Zainteresowanie przyjezdnych przeradza się w prawdziwy biznes, tradycje przestaje się pielęgnować, zamiast tego zaczyna się je wygładzać, zadeptywać i sprzedawać w cukierkowym, marketingowym opakowaniu. Na szczęście istnieją jeszcze takie miejsca, w których dawna tradycja ma się dobrze i opiera się komercji. Jedno z nich znajduje się we wsi Čičmany (po polsku Cziczmany) na Słowacji, całkiem blisko granic Polski.
Barania Góra wyglądała, jakby pogrążyła się w rozpaczy. Powalone drzewa z korzeniami, połamane pnie wystające z ziemi… z każdym metrem było ich coraz więcej. Na początku widzieliśmy tylko pojedyncze pnie schowane pomiędzy zdrowymi drzewami porastającymi zbocza Baraniej Góry. Ale kiedy weszliśmy na Mysią Polanę naszym oczom ukazał się krajobraz jak z miejsca zagłady. Po prawej stronie szlaku zza mgły wyłaniały się dziesiątki, setki kikutów, które jeszcze nie tak dawno pewnie prężyły się do słońca pokryte zielonymi liśćmi. Im dalej szliśmy, tym było ich więcej. Stały w gęstej mgle samotnie lub w grupie, smagane przez bezlitosny wiatr. Co tu się wydarzyło?
Przepis na czerwony ryż smażony z tofu i rybą w panierce inspirowany jest dwoma kuchniami azjatyckimi – tajską i japońską. Do smażonego ryżu dodaliśmy kawałki polędwiczek z dorsza smażone w japońskiej tempurze panko. Jest to jedna z naszych ulubionych tempur, idealnie smakuje z uwielbianym przez nas dorszem, dlatego zaczęliśmy dodawać go do smażonego ryżu z tofu. Jest to dosyć czasochłonne danie, ponieważ tofu trzeba marynować przez dwie godziny. Wersja prostsza i szybsza to ryż smażony z samym tofu, też jest bardzo dobry, ale z dorszem w tempurze jest najlepszy!
Są takie miejsca na ziemi, w których słowo cud natury ciśnie się samo na ustach. Jednym z takich miejsc jest Jaskinia Postojna. Każdy kto był w Słowenii, musiał o niej słyszeć. Jaskinia Postojna ma ponad 20 km podziemnych sal i korytarzy oraz bajeczne formy skalne. Znajdziecie tu stalaktyty, stalagmity, stalagnaty, kurtyny skalne i kolorowe nacieki, odmieńca jaskiniowego żyjącego tylko w podziemiach Jaskini Postojnej, a także kawałek współczesnej historii.
Dzisiejszej historii nie byłoby, gdyby nie spryt i przytomność umysłu kazimierskiego malarza Antoniego Michalaka. Dzięki jego zabiegom udało się w całości lub w części uratować zabytkowe macewy z cmentarza żydowskiego w Czerniawach w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą. To właśnie z nich powstała ściana płaczu i jeden z najpiękniejszych cmentarzy żydowskich w Polsce.
Jeszcze nie tak dawno leżał w cieniu pobliskiego Berlina, dziś jest najdroższym miejscem do życia we wschodnich Niemczech. Poczdam, bo o nim mowa, przeżywa właśnie swoją drugą młodość. Coraz więcej osób chce w nim mieszkać, coraz więcej turystów przyjeżdża na dłużej niż jednodniowy wypad z Berlina. Poczdam oferuje o wiele więcej niż słynny Pałac Sanssouci. Pałaców jest tu 20, bardzo interesujące są dzielnice rosyjska i holenderska. Poczdam jest nie tylko piękny i dostojny, ale przede wszystkim przyjemny, smaczny i spokojny. Najlepiej zwiedza się go na rowerze, szczególnie jeśli będziecie mieć taką piękną pogodę jak my.
Najlepsze potrawy wcale nie muszą być skomplikowane. Nasz ulubiony jesienny makaron tagliatelle ai funghi porcini, czyli makaron z prawdziwkami cechuje prostota i minimalizm. Nie ma w nim wielu składników, nie jest trudny do zrobienia, za to zdecydowanie jest jednym z naszych ulubionych makaronów. To właśnie ten makaron z prawdziwkami sprawił, że Łukasz pokochał prawdziwki. W sezonie jemy go co najmniej raz w tygodniu.
Dynie można jeść na wiele sposobów, ale czy próbowaliście kiedyś ugotować ją i podawać z jogurtem czosnkowym oraz prażonymi pestkami dyni? Podróżując po Brandenburgii trafiliśmy do Spargelhof Klaistow, w którym spróbowaliśmy taką dynię w pokazowej kuchni Pani Moniki, pracującej na farmie.
Tu Natalia i Łukasz, bardzo nam miło Ciebie poznać! Uwielbiamy jeść, gotować i podróżować. Lubimy naturę i aktywne podróżowanie.
Copyright © zlotaproporcja.pl 2013-2025 | Kopiowanie zdjęć i tekstów bez pisemnej zgody autorów bloga jest zabronione.
